فردا(۲۴ اکتبر) چهلمین سالگرد اعتصاب سراسری تاریخی و راهپیمایی زنان ایسلند است. اعتصابی که در نوع خود بی‌نظیر ماند. تمام زنان ایسلند در آن‌روز خوب از حضور در محل‌کار سر باز زدند. زنان خانه‌دار هم آن‌روز نه چیزی پختند، نه شستند، نه جمع‌وجور کردند و نه بچه‌داری کردند. زنان به میدان اصلی پایتخت آمدند، پلاکاردهای خود را بلند کردند و خواستار برابری دستمزد و رفع تبعیض جنسیتی در محیط‌کار و روابط خانه شدند. بسیاری از مدرسه‌ها و مهدکودک‌ها آن‌روز بسته شد، بیمارستان‌ها با بحران نبود پرستار مواجه شدند، تابلوی«تعطیل است» پشت شیشه‌ و درهای بسیاری از مغازه‌ها به‌چشم می‌خورد، مردهای بسیاری ناچار شدند بچه‌هایشان را با خود به محل‌کار ببرند و سروصدای بچه‌ها همه‌جا را برداشته بود. هرچه سوسیس در مملکت بود، ته کشید. چون غذای راحتی بود که بچه‌ها دوست داشتند و تنها چیزی که مردان بسیاری که تا حالا آشپزی نکرده بودند، می‌توانستند سرخ کنند و به بچه‌های گرسنه بدهند. گروه‌های فمینیستی توانسته بودند تمام اتحادیه‌های کارگری را متقاعد و راضی کنند که از اعتصاب حمایت کنند. مملکت یک روز رسما تعطیل و دچار هرج‌ومرج بود. مملکت وادار شد برخی خواسته‌های زنان را به‌رسمیت بشناسد. پنج سال بعد ایسلند اولین کشور اروپا شد که یک زن را به سمت ریاست‌جمهوری انتخاب کرد. زنی که در کلیشه‌ی نخ‌نما از «زن خوب سنتی» هم نمی‌گنجید، از همسرش جدا شده بود، «سینگل مام» بود یعنی همسر نداشت و در آن روز تاریخی هم یکی از زنانِ هماهنگ‌کننده برای برگزاری اعتصاب سراسری بود. ایسلند در سال ۲۰۱۰ اولین نخست‌وزیر زن تاریخ خود و اولین رئیس‌دولتی را که به شکل علنی همجنس‌گرا است، انتخاب کرد. در آمار جهانی بررسی شکاف جنسیتی، ایسلند چندین‌سال است که در رتبه‌ی اول به عنوان بهترین و برابرترین کشور جهان، جاخوش کرده است.