کارتون زیبای سندرم استکلهم که توسط Ramses Morales Izquierdo کارتونیست کوبایی کشیده شده گویا حکایت کننده ی درد مشترکی میان مردم کوبا و ایران است. در هر دو کشور مردم طعم تلخ دیکتاتوری و استبداد را چشیده اند، طعم فقر و عقب ماندگی و طعم تلخ سرکوب، زندان و شکنجه را. در هر دو کشور اما حاکمان مستبد در ازای فقر و بدبختی و رنج شبانه روزی مردم، آنان را با ادعای ایستادگی و مقاومت در برابر دشمنان فرضی مسخ و راضی کرده اند.
در هر دو کشور می توان شاهد شکنجه شدگان و قربانیانی بود که عاشق شکنجه گر خود و تضیع کنندگان حقوق خود شده اند. سندرم استکلهم ویژگی مشترک مردمی استبداد زده است که زیر چکمه های استبداد کمرشان شکسته اما چنان مرعوب و تلقین پذیر شده اند که تمام سرنوشت خود را در دستان شکنجه گر می بینند و در نامیدی و یاس چاپلوس مدارانه بر چکمه های شکنجه گر بوسه می زنند تا شاید شکنجه گر که اینک در نقش خدای آنان تجلی یافته گوشه چشمی بهآنها داشته باشد یا لااقل شری بیشتر به آنان نرساند. اینان افرادی هستند که حتی ممکن است در دفاع از شکنجه گر خود شمشیر از نیام برکشند و مخالفان این وضع را نیز نشانه گیری کنند.
به دور و اطراف خود نگاه کنید. آیا می توانید ردپایی از این افراد بیابید؟
....................
درباره سندرم استکلهم؛ عارضهٔ یا سندرم استکهلم اصطلاحیست که پس از سرقت از بانکی در میدان نورمالمستوری استکهلمِ سوئد، چهار کارمند (سه زن و یک مرد) به مدت ۶ روز (از تاریخ ۲۳ تا ۲۸ اوت ۱۹۷۳) به گروگان گرفته شدند. در طی این شش روز قربانیان وابستگی عاطفی به گروگان گیرها پیدا کردند تا حدی که از همکاری با پلیس سربازمیزدند و حتی پس از آزادی از این مصیبت شش روزه در دفاع از گروگان گیران خود برآمدند. بیل بیِروت روانشناسی که از ابتدا تا انتها به پلیس مشاوره روانشناسی می‌داد و به بانک رفت‌ وآمد داشت این وضعیت را بدرستی شرح داد و بعدها توسط روانشناس دیگری به نام «فرانک اوخبری» رسماً تعریف و نام گذاری شد.

توضیح بیشتر؛ گفتگوی کوتاهی داشتم با دوست خوبی با گرایشات چپ که می گفت مقایسه ی جمهوری اسلامی با کوبا و هم رده کردن آنها دقیق نیست. هر چند هدف این نوشته مقایسه صدرصدی این دو کشور نبوده چرا که این مطلب خاص شبکه اجتماعی است و تنها از یک زاویه خاص به دو کشور نگاه می کند و یک مقاله آکادمیک نیست ولی کوبا براستی در آزادیهای اجتماعی برخلاف جمهوری اسلامی برای مردمش هیچ محدودیتی ایجاد نکرده و سیستم اقتصادی کوبا علیرغم ورشکستگی و عقب ماندگی بر خلاف جمهوری اسلامی تسهیلاتی مانند حق تحصیل مجانی و مداوای رایگان را در کوبا با درصد موفقیت بالا به اجرا گذاشته . با این حال دو کشور آزادیهای بیان و عقیده را در هر دو کشور محدود کردند و نیروهای سیاسی مخالف را سرکوب کرده اند و این سرکوب نیز در هر دو کشور به یک انداره نبوده