یکی ۴ روز لب به غذا نزده و دیگری دو هفته، یکی ۳۰ روز و آن یکی ۵۹ روز، آنها تنها به دنبال رسیدن به حق‌شان هستند.
آیا جای معلم، روزنامه‌نگار، فعال مدنی و سیاسی زندان است؟
آیا برابر با آیین نامه زندان‌های خود جمهوری اسلامی با آنها برخورد می‌شود؟
چرا باید یک زندانی آخرین راه را، که گذشتن از جان و زندگی است، انتخاب کند و دست به اعتصابی سخت و جان‌کاه بزند؟
رضا سمیعی منفرد، هنگامه شهیدی، آتنا دائمی و اسماعیل عبدی، چهار زندانی صنفی، مدنی، عقیدتی و امنیتی در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده اند. همزمان با آنها سید حسن حسینی، علی جهانگیری و حسین یحیایی، سه زندانی عادی در زندان رجایی شهر کرج که در اعتراض به نقض حقوق انسانی خود، از هفته اول اردی‌بهشت ماه ۹۶ دست به اعتصاب غذای اعتراضی زده و در وضعیت نامناسبی بسر می برند.
رضا سمیعی منفرد، زندانی امنیتی بند هفت از تاریخ ۱۵ اسفند ۹۵، هنگامه شهیدی روزنامه‌نگار و فعال سیاسی از تاریخ ۱۹ اسفند ۹۵، آتنا دائمی مدافع حقوق بشر در بند زنان از تاریخ ۱۹ فروردین ۹۶ و اسماعیل عبدی معلم و فعال صنفی در بند ۳۵۰ از تاریخ ۱۰ اردی‌بهشت ۹۶ با مطالبات مختلفی در زندان اوین در اعتصاب غذا هستند.
رضا سمیعی منفرد به دلیل وخامت حالش به بیمارستان منتقل شده است.
هنگامه شهیدی نزدیک به دوماه است که دست به اعتصاب غذا زده، حال او بسیار وخیم گزارش شده است.
آتنا دائمی به طور مداوم دچار حالت تهوع بوده و هراش می کند. “دو شب پیش آتنا در سرویس‌های بهداشتی بی‌حال افتاده بود و به دلیل افت شدید فشار و قند خون به بهداری منتقل شد اما از تزریق سرم خودداری کرد.”
اسماعیل عبدی معلم زندانی چهارمین روز از این اعتراض خاموش را پشت سرگذاشته است.
هم‌چنین، سید حسن حسینی، علی جهانگیری و حسین یحیایی، سه زندانی عادی از سالن ۱۸ اندرزگاه ۶ زندان رجایی شهر کرج که به دستور حسن کرد، رئیس اندرزگاه در «سوئیت» (سلول چندنفره) به سر می‌برند، از هفته اول اردی‌بهشت ماه ۹۶ دست به اعتصاب غذای اعتراضی نسبت به وضعیت خود زده و اکنون در وضعیت نامناسبی به سر می برند.
به طور معمول دستگاه امنیتی ایران در مقابل زندانیان اعتصابی بی توجهی عمدی پیشه می کند. بی توجهی به زندانیان اعتصابی که عمدتا مطالباتی قانونی طرح می کنند تاکنون به ضایعات جبران ناپذیری از جمله مرگ زندانیان معترض منتهی شده است.