حراج آبروی ملی ایران در بازی با قطر: تلویزیون ایران پخش نکرد که استادیوم صدهزار پسری آزادی، ناگهان فحش‌های نژادپرستانه را در مسابقه‌ی قطر، حواله‌ی «مادر عرب‌ها» کرد؛ اما خود عرب‌ها این صحنه را جدا کردند و با معذرت‌خواهی از شنوندگان عرب به اشتراک گذاشتد. نیازی به ترجمه نبود. این کلمه‌ها در زبان عربی همین معنا را دارد.
دید انسانی به کنار، اما فحش‌دهندگان یکصدا طوری جوگیر بودند که انگار مهم نیست در ایران عرب داریم، و چه بسا در بین همان تماشاگرها، اعراب ایران تیم ایران را تشویق می‌کنند!
انگار مهم نبود که مناسبات بین ملت‌ها اشکالی ندارد که به تنفر، تنش یا حتی جنگ بینجامد.
از قضا، این روزها قطر به شدت تلاش می‌کند که به مرکز هنر، دانش، و ورزش خاورمیانه تبدیل شود. فوتبالیست‌های ایرانی که در باشگاه‌های قطر بازی می‌کنند به شما خواهند گفت که تعداد زنان در دانشگاه‌های تراز اول قطر، دو برابر تعداد مردهاست و احتمالا تغییر بزرگی در ساختار این کشور در راه خواهد بود.
بد نبود پسرهای استادیوم صدهزار پسری به قیافه‌ی اعراب نگاه میکردند که ببینند 98% ژن مشترک با اعراب قطر یعنی چه! خلاصه اگر ایرانی‌ها تاکنون می‌توانستند به خاطر درک، قوه‌ی تحلیل و درایت، دانش، روحیه‌ی دانش‌جویی و نوگرایی یا پیشبرد دیدگاه‌های انسانی سر خود را بالا بگیرند، اکنون باید تلاش کنند تا آب رفته را به جوی برگردانند.