۱۳۹۵ مهر ۵, دوشنبه



رفتگر ۴۵ ساله‌ای که قهرمان کاراته ایران شد
کسب مقام سوم مسابقات قهرمانی کشور کاراته در سبک «گوجوریو گوجوکا» توسط یک رفتگر شهرداری؛ خبری بود که حتما در چند روز گذشته در سایت‌های خبری یا شبکه‌های اجتماعی به چشمتان خورده است.

این مرد ٤٥ ساله اهل مازندران، بیش از ٢٠ سال است که کاراته را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کند و چند سالی هم می‌شود به‌عنوان رفتگر شهرداری در استان مازندران و شهر نکا به فعالیت می‌پردازد. او بعد از کسب مقام در مسابقات قهرمانی کشور حالا شهرت بالایی پیدا کرده، اگرچه خانواده‌اش خیلی از این موضوع رضایت ندارند.
افتخارات در ورزش

یدالله جوانیان، رفتگر شهرداری و قهرمان کاراته کشور با وجود سن بالا، رقیب سرسختی برای جوانان رشته کاراته است. او درباره فعالیت خود در این رشته به «شهروند» می‌گوید: «من تقریبا هر‌ سال در مسابقات قهرمانی کشور شرکت می‌کنم و در ‌سال ٩٣ توانستم در سبک «گوجوریو گوجوکا» به مدال طلا برسم. امسال و‌ سال گذشته هم به مدال برنز رسیدم. من از ‌سال ٧٥ در این رشته فعالیت می‌کنم و حتی‌ سال ٧٧ هم مقام کشوری آوردم. کوجوریو یک سبک جهانی است که یک ژاپنی آن را تأسیس کرده و در‌ سال ٨٣ هم این استاد ژاپنی به تهران آمد و کلاس استاژ فنی برگزار کرد که من در آن شرکت کردم.»

انگلیسی فول!

یکی دیگر از مواردی که درباره این رفتگر قهرمان جالب به نظر می‌آید، مسلط بودن به زبان انگلیسی است. او هر روز برنامه فشرده‌ای را برای خودش تعیین کرده است: »من شب‌ها تا ساعت ٤ صبح کار می‌کنم. روزها هم به کلاس زبان می‌روم و بعد از آن هم راهی باشگاه می‌شوم. به زبان انگلیسی علاقه زیادی دارم و تقریبا به آن مسلط هستم. به نظرم یاد گرفتن زبان انگلیسی خیلی شیرین است. قصد دارم تحصیلاتم را هم ادامه دهم و انگیزه بالایی دارم. نمی‌دانم چرا برای برخی عجیب است که یک رفتگر انگلیسی بلد باشد.»

قهرمان ٤٥ ساله کاراته کشور با وجود شرایط سختی شغلی که دارد، همچنان انگیزه زیادی برای ادامه ورزش حرفه‌ای دارد. او با وجود سن نسبتاً بالای خود احساس جوانی می‌کند: «صددرصد به ورزش ادامه می‌دهم چون احساس می‌کنم که هنوز ٢٠ سالم است. البته مدرک مربیگری هم دارم و می‌توانم در این عرصه نیز وارد شوم اما فعلا قصد دارم ورزش کنم. هر روز به باشگاه می‌روم اما کاش مسئولان شهرداری کاری کنند که من در شهر ساری به کارم ادامه دهم چون در شهر نکا که محل سکونت ماست، باشگاهی وجود ندارد و من برای رفتن به باشگاه تا ساری می‌روم.
جوانیان در پایان با انتقاد از برخی رفتارها که باعث شده خانواده‌اش به شغل او ایراد بگیرند، به «شهروند» می‌گوید: «نمی‌دانم چطور فرزندانم را قانع کنم که من شغل بدی ندارم. من نان حلال سر سفره خانه‌ام می‌برم و از این بابت افتخار می‌کنم.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر